PIKTURA “ARTI I TË JETUARIT”, 1967 NGA RENE MAGRITTE

Në vitin që vdiq, Magritte pikturoi “Artin e të Jetuarit” për Alexandre Iolas. Kjo pikturë përbëhet nga tipare të njohura nga krijmtaria e tij: portrete me fytyrë të plotë të qytetarëve “të gatshëm”, me kokën e prerë dhe të vendosur përpara një parmaku guri përkundrejt një sfondi me male. Siç është shpesh rasti në veprat e Magritte, aty ka gjithashtu diçka të re. Këtu një tullumbac i madh po pluskon sipër trupit me kokën e prerë, dhe tullombacja është koka. Ajo është rozë, një ngjyrë që Magritte po e përdorte tashmë përpara vitit 1930 dhe ndaj së cilës ai mbeti i dhënë në disa situata. Brenda tullumbaces është një kompleks shumë i vogël sy-hundë-gojë, e cila duket misterioze edhe pse nuk është e tillë, sepse ajo është një shprehje e bollëkut të normalizuar, si kostumi i gatshëm, i cili përfaqëson një qenie njerëzore dhe fsheh gjithçka që duhet të mbetet sekrete – mëkatet e vogla që përshkruajnë traditat, mëkatet madhore që ndalon shoqëria. Është imazhi i të pashquarës që na godet duke qenë kaq e pashquar.

 

Pamohueshmërisht e pranishme në këtë përfaqësim të qytetarit borgjez është një element i atij “humori objektiv” të cilën Andre Breton ia kundërvinte “humorit subjektiv” në leksionin e tij “Pozicioni Surrealist i Objektit.” Breton-it i dukej humori i tij objektiv triumfalisht i pranishëm në veprën e Alfred Jarry, dramaturgut, dhe gjithashtu në veprën e Futuristëve dhe të Dadaistëve. Kritika shkatërruese e Magritte të qytetarit mesatar vetmanifestohet edhe një herë në këtë vepër, në humorin objektiv të tullumbaces së madhe në një roze goditëse, ngjyrë që përfaqëson sharmin e jetës së mirë, që këtu është lëkura që mbulon vetëknaqësisë dhe bollëkun.

 

Burimi: https://www.renemagritte.org/the-art-of-living.jsp

 

Përzgjodhi dhe përktheu – ENKELEDA SUTI.