Poezia “Te vjedhesh” - Nga Carol Ann Duffy

Gjeja me e pazakonte qe kam vjedhur ndonjehere?

Nje njeri prej debore

Mesnate

Ai dukej i magjishem

Nje memec i gjate, i bardhe

Poshte henes dimerore

Une e doja

Si nje shok me nje mendje po aq te ftohte sa nje fete akull

Brenda vete trurit tim

E fillova me koken

Me mire i vdekur sesa te dorezohesh

Te mos marresh ate qe do

Ai peshonte nje ton

Busti i tij

I ngurte akull

Varur ne gjoksin tim

Nje i ftohte i ashper

Qe me pickonte stomakun

Nje pjese e kenaqesise ishte te dija

Se femijet qajne ne mengjes

Jeta eshte e veshtire

Ndonjehere vjedh gjera qe s’me nevojiten

Me pelqen t’i jap makines

Per askund

Te hyjn neper shtepi vetem per t’i hedhur nje sy

Une jam nje fantazme e perbaltur

Bej lemsh

Ndoshta godas ndonje kamera

Shoh doren time me doreza te rrotulloje nje doreze dere

Dhoma e gjumit te nje te huaji

Pasqyra

Psheretis keshtu - Aah

Mu desh pak kohe

Per ta rimontuar ne oborr

Ai nuk dukej me njesoj

Ia mbatha

Dhe e shkelmova me cizme

Serish

Serish

Fryma ime e shqyer

Ne lecka

Tani duket i shkrete

Atehere po qendroja vetem midis gungave te bores, e semure nga bota

Meriza

Shumicen e kohes jam kaq e merzitur saqe mund te ha veten

Nje here, vodha nje kitare dhe mendova se mund te mesoja ti bija

Nje here, gervishta nje bust Shekspiri

E fshikullova

Por njeriu prej debore ishte me i cuditshmi

Nuk po kuptoni asgje cfare po them, apo jo?

Poezia “Te vjedhesh”

Carol Ann Duffy

Perzgjodhi dhe perktheu Enkeleda Suti

#carolannduffy #enkeledasuti